Morderstwo 3 bezdomnych w Białymstoku 25 czerwca 1999 r.

Aktualizacja 10.01.2001 r.

Dożywocie za zabójstwo trzech bezdomnych

Z okrucieństwem i bez powodu

Sąd Okręgowy w Białymstoku orzekł w piątek dożywocie dla Dariusza Szlagi, który bez powodu ze szczególnym okrucieństwem zabił trzech bezdomnych mężczyzn.

Do tragedii doszło 25 czerwca 1999 r. Mężczyźni mieszkali w opuszczonym baraku w Białymstoku. Najczęściej przebywali na giełdzie warzywnej, gdzie za jedzenie lub drobne opłaty wykonywali różne prace. Tam spotkali skazanych również w tym procesie Teresę Hryniewicką, Andrzeja Rawskiego i Lecha Boruca, z którymi pili alkohol. Potem bezdomni poszli do swojego baraku. Pozostali oskarżeni spotkali w barze Dariusza Szlagę, którego widzieli po raz pierwszy. Gdy zabrakło im pieniędzy na alkohol, postanowili u agenta sporządzić umowę na ubezpieczenie w funduszu emerytalnym. Do funduszu zapisał się Szlaga, bo tylko on miał dowód osobisty. Dostali za to 15 zł, które przeznaczyli na alkohol. Po wypiciu kolejnej porcji wódki odwiedzili bezdomnych, którzy już spali. D. Szalga bez powodu zaczął bić leżących nogą od stołu i metalową rurką. Pozostali oskarżeni uciekli, nie udzielając bitym pomocy. Przez tydzień pili alkohol na działkach. Policja zatrzymała ich 2 lipca.

Sąd skazał troje współoskarżonych na kary po 2 lata więzienia za nieudzielenie pomocy ofiarom. Biegli twierdzili, że przynajmniej jeden z mężczyzn mógłby żyć, gdyby otrzymał pomoc.

Sąd podkreślił, że rzadko zdarza się osądzać potrójne morderstwo ze szczególnym okrucieństwem.

- Życia człowieka nie różnicuje się ze względu na jego status materialny czy wykształcenie. To byli ludzie. Oni nikomu nie przeszkadzali. Nie zajmowali się żebractwem. Wykonywali drobne prace, zarabiając na jedzenie - podkreśliła przewodnicząca składu sędziowskiego.

Sąd uznał, że Dariusz Szlaga nie zasługuje na niższy wymiar kary. Jego dotychczasowa postawa nie daje nadziei na resocjalizację. Od 1997 r. był trzykrotnie karany za pobicia i rozboje. Morderstwa dopuścił się trzy miesiące po opuszczeniu zakładu karnego. Wyrok nie jest prawomocny.

E.P.

Za dziennikiem "Rzeczpospolita" z dn.10.11.2001 r.